ATTİLA İLHAN’IN ŞİİRLERİNDE AŞK
İnsanın
kendini ifade etme biçimi, benliğini bulma çabasıdır aşk. Sevmek ya da âşık
olmak canlılar dünyasında sadece insana özgü olan bir duygudur. Attila İlhan’ın
şiirlerine baktığımızda da aşkın onun hayatında büyük bir önem taşıdığını
görürüz. Şiirlerinde gerçek aşkların yanında hayali ve imkânsız aşklarda yer
alır. Yaşadığı bu imkânsız aşkların sebebi hayatta yaşadığı zorluklardan, maddi
imkânsızlıklardan ya da sınıfsal farklılıklardan kaynaklanmaktadır. O zaten
gerçek aşkın imkânsız olduğuna inandığını söyler; “Eğer bir aşk normal sürecini
yaşar ve gelişirse aşklıktan çıkar” (Eliuz 2).
Attila
İlhan “Sen Beyaz Bir Kadınsın” şiirinde yaşadığı imkânsız aşkı şu dizelerde
anlatmıştır:
“sen beyaz bir kadınsın
uzaktaki
gözlerin aklımdan
çıkmıyor
sen beyaz bir kadınsın
karanlıkları dinleyen
uzaktaki
sarmaşıkları duyuyor
musun rüzgârda
yorgun başını üşümüş
yastığına koyuyor musun
uyuyor musun” (İlhan 86).
Şair, sevgilisini kendisinden çok uzakta görmüş ve onu
erişilmez biri olarak tasvir etmiştir. Birbirlerine kavuşma olanaklarının olmadığını
anlatmaya çalışmış, aklına gelen ama cevabını bilmediği soruları sormuştur. İlhan,
yaşadığı yalnızlıktan kurtulmak için bazı şiirlerinde de hayalinde
canlandırdığı kadınlara duyduğu aşkını anlatmıştır. Böyle zamanları “insan
rastgele bir kadın hayalinden hareket ederek zehrini alacak bir sevgili
gereksinir” (İlhan 150) şeklinde açıklamıştır. “Belma Sebil” adlı şiir de bu
durumu anlatır:
“seni ben
kallavi sokağı'nda gördüm
sen beni görmedin görmedin
kapıları çaldım adını sordum
söylemediler öğrenemedim
seni ben kallavi sokağı'nda gördüm
bir daha görmedim bilmedim
belma sebil adını yakıştırdım
aklıma geldikçe her sefer
gözlerinin mavisini bitirdim
saçlarının siyahına başladım” (İlhan 87).
sen beni görmedin görmedin
kapıları çaldım adını sordum
söylemediler öğrenemedim
seni ben kallavi sokağı'nda gördüm
bir daha görmedim bilmedim
belma sebil adını yakıştırdım
aklıma geldikçe her sefer
gözlerinin mavisini bitirdim
saçlarının siyahına başladım” (İlhan 87).
Şair, burada hayâlı bir aşkın yanı sıra
sevdiği kızın ismini öğrenememesi, bir daha görememesi ile de yaşadığı aşkın imkânsızlığını
da anlatır. Ayrıca, hayalindeki sevdiği kızı ulaşılamaz biri olarak tasvir
etmiş ve ona “belma sebil” adını koymuştur. “Ben sana mecburum” adlı şiirinde de aşkının
ne kadar büyük olduğunu, sevdiği kızdan ayrılmasının imkânsız olduğunu anlatır:
“ben sana mecburum bilemezsin
adını mıh gibi aklımda tutuyorum
büyüdükçe büyüyor gözlerin
ben sana mecburum bilemezsin
içimi seninle ısıtıyorum” (İlhan 91).
adını mıh gibi aklımda tutuyorum
büyüdükçe büyüyor gözlerin
ben sana mecburum bilemezsin
içimi seninle ısıtıyorum” (İlhan 91).
Bu dizelerde şair tasavvufta kastedilen aşkı,
gerçek hayattakiyle özdeşleştirmiştir. Tasavvufta yaratıcıya karşı olan
mecburiyet, şair tarafından sevdiği kıza karşı olarak kullanılmıştır. Sevdiği
kızın ismini aklına kazıdığını ve onu unutmasının mümkün olmadığını anlatır.
Ona tekrar kavuşma umuduyla içini ısıttığından bahseder. Bu şiir de şair aşkı
büyük, vazgeçilmez bir tutku olarak tasvir etmiştir.
Sonuç
olarak Attila İlhan şiirlerinde gerçek ve hayâlı olmak üzere iki türlü aşka yer
vermiştir. Kimi zaman yaşadığı kimi zaman da hayalinde canlandırdığı kadınlara
duyduğu aşkı anlatmıştır. Bu aşkların beklendiği gibi mutluğa değil hüzünle,
yalnızlıkla ve hayal kırıklığıyla sonuçlandığını anlatır.
KAYNAKÇA
Eliuz, Ülkü. “Attila İlhan’ın Şiirlerinde Postmodernist
Söylemin İki Yüzü”. Sosyal Bilimler
Dergisi 1. 1-29
İlhan, Attila. Ben
Sana Mecburum. Türkiye İş Bankası Yayınları,
2013.
Mustafa Enes Şahin
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder